مستند فیلیپ گارل درباره موج دوم فیلم‌سازان استاد و برجسته فرانسه، با حضور ژان اوستاش، شانتال آکرمن، آندره تشینه، لئوس کاراکس، ژاک دوایون و بنوآ ژاکو.

در دهه ۷۰ میلادی، دلفین سیریگ بازیگر و کارول روسوپولوس کارگردان، که هر دو از فمینیست‌های فعال بودند، به پیشگامان اکتیویسم ویدئویی در فرانسه تبدیل شدند. آن‌ها تظاهرات فمینیست‌های فرانسوی را مستند کردند و از فناوری‌های جدید برای مقابله با بازنمایی ضعیف زنان در رسانه‌های عمومی بهره بردند.

شانتال آکرمن با زنان مسن یهودی در پاریس که همگی از بازماندگان هولوکاست هستند ملاقات می‌کند و به داستان‌های خانوادگی آن‌ها گوش می‌دهد. در فواصل بین مصاحبه‌ها، ناتالیا، مادر آکرمن، از خانواده خودش می‌گوید. این اثر برای یک مینی‌سریال فرانسوی درباره مادربزرگ‌ها ساخته شده است.

تصاویر غیرشخصی و زیبای زندگی آکرمن در نیویورک با نامه‌های مادر مهربان اما کنترل‌گرش که توسط خود آکرمن خوانده می‌شوند، ترکیب شده است.

چاک ورکمن، فیلم‌ساز برنده جایزه اسکار، با استفاده از کلمات و ایده‌های فیلم‌سازان بزرگ، از مصاحبه‌های آرشیوی با آلفرد هیچکاک و روبر برسون گرفته تا مصاحبه‌های جدید با مایک لی، دیوید لینچ و یوناس مکاس، نشان می‌دهد که این فیلم‌سازان و دیگران کارهایی انجام می‌دهند که با کلمات قابل بیان نیست و تنها در سینما تجلی می‌یابد.